Comparative Education Society of Iran ( CESIR) Iranian Journal of Comparative Education 2588-7270 9 1 2026 02 20 Examining the Optimal Length of SET Forms: Lessons from the Iranian Higher Education بررسی طول بهینه فرم ارزشیابی دانشجویان از تدریس اساتید: درس هایی از نظام آموزش عالی ایران 4056 4076 233512 10.22034/ijce.2025.528182.1660 EN Ali Mohammad Fallahi Barzoki PhD Student, Department of English Language & Literature, Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Allameh Tabataba’i University, Iran Esmaeel Ali Salimi Associate Professor, Department of English Language & Literature, Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Allameh Tabataba’i University, Tehran, Iran 0000-0001-5432-9547 Kamran Sheivandi Choliche Associate Professor, Department of Educational Psychology, Faculty of Psychology and Educational Science, Allameh Tabataba’i University, Iran Journal Article 2025 06 03 Universities and institutions of higher education increasingly rely on student evaluations of teaching (SET) to enhance both institutional and educational quality. SETs are commonly implemented worldwide using standardized survey instruments. These instruments are meticulously constructed to align with validated indicators of instructional effectiveness and the professional competencies integral to the teaching vocation. Comparative analyses of evaluation instruments across leading universities indicate significant convergence in assessment criteria, yet the optimal length of SET forms remains underexplored. Analyzing approximately 27,000 student surveys at the tertiary level, this study identifies the ideal number of SET items through exploratory and confirmatory factor analyses, leading to the design of five short-form scales for evaluation of teaching. Statistical comparisons, including linear regression and means tests, demonstrate that two of these concise forms yield estimates of instructors’ overall mean scores comparable to those derived from full-length evaluations. These findings suggest that streamlined SET instruments—consisting of four to five rigorously-validated items—can maintain methodological integrity while enhancing student attentiveness as well as improving psychometric properties, thereby ensuring greater reliability and validity in faculty evaluations. در چند دهه اخیر، ارزشیابی تدریس به یکی از ابزارهای کلیدی در نظام آموزش عالی تبدیل و به صورت فزایندهای استفاده می شود. در بسیاری از دانشگاه‌ها، ارزشیابی دانشجویان از استادان بر اساس یک فرم نظرسنجی انجام می شود که آیتم های آن مطابق با شاخص های تدریس اثربخش و شایستگی‌های عمومی / حرفه‌ی تدریس طراحی شده اند. بررسی ابزارهای ارزشیابی نشان می دهد که این فرم ها از نظر معیارها و حوزه های مورد سنجش، همگرایی قابل توجهی دارند. با اینحال، یکی از خلأهای مهم پژوهشی در این حوزه، مسئله طول بهینه فرم های ارزشیابی است. پژوهش حاضر با بهرهگیری از مجموعه دادهای گسترده - شامل حدود ۲۷۰۰۰ پرسشنامه ارزشیابی دانشجویی -، می کوشد با استفاده از روش های آماری پیشرفته - همچون تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی -، به تعیین تعداد بهینه گویه ها در فرم های ارزشیابی بپردازد. بر این اساس، پنج فرم کوتاه طراحی شده است. نتایج تحلیل های آماری، از جمله رگرسیون خطی و آزمون میانگین ها نشان می دهد که دو نمونه از این فرم های کوتاه قادرند برآورد مطلوبی از معدل کلی اساتید ارائه دهند که از نظر آماری با نتایج حاصل از فرم های بلندتر تفاوت معناداری ندارند. هم چنین یافته های پژوهش مبین ان است که فرم های ارزشیابی تدریس با ساختارکوتاه شده - متشکل از چهار تا پنج گویه معتبر و دقیق -، می توانند ضمن حفظ اعتبارعلمی و آماری، مشارکت و توجه دانشجویان را افزایش داده و ویژگی های روانسنجی ابزار را بهبود بخشند. در نتیجه، این فرمها می توانند به ارتقاء اعتبار و پایایی ارزشیابی عملکرد آموزشی اعضای هیئت علمی منجر شوند.

https://journal.cesir.ir/article_233512_166385a82c15f66b0fe19290502a3876.pdf