Comparative Education Society of Iran ( CESIR) Iranian Journal of Comparative Education 2588-7270 Articles in Press 2026 04 21 آموزش شیمی برای آینده پایدار: تحلیلی بر برنامه درسی شیمی چین و مالزی با تاکید بر توسعه پایدار 242541 10.22034/ijce.2026.533907.1667 EN اسماعیل اولی گروه آموزش شیمی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران 0009-0006-7812-6713 حمیده حقیقت استادیارگروه آموزشی آموزش شیمی، دانشگاه فرهنگیان، ص. پ 14665-889تهران، ایران سید مهران عمادی مدرس د انشگاه فرهنگیان 0000-0002-9431-5868 Journal Article 2025 07 17 پژوهش حاضر در راستای اهمیت توسعه پایدار و نقش آموزش شیمی در آینده کشور با هدف "مطالعه تطبیقی برنامه درسی شیمی چین و مالزی با تاکید بر توسعه پایدار" انجام شده است. روش پژوهش کیفی- تطبیقی و جمع آوری داده،ها اسنادی و تحلیل آن الگوی بردی بود. نتایج بیانگر شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین اهداف، محتوا، روش‌های تدریس و شیوه ارزشیابی بین دو کشور بود. هر دو کشور مفاهیم مرتبط با توسعه پایدار (مانند تغییرات اقلیمی، انرژی‌های تجدیدپذیر و مدیریت پسماند) را در برنامه درسی شیمی گنجانده‌اند و بر فعالیت‌های آزمایشگاهی و پروژه‌های دانش‌آموزی برای درک بهتر مسائل زیست‌محیطی تأکید و آموزش شیمی را با سایر علوم (مانند زیست‌شناسی و فیزیک) و همچنین با مسائل اجتماعی- اقتصادی تلفیق کرده اند. اما ساختار برنامه درسی در چین متمرکز و یکپارچه و در مالزی انعطاف‌پذیرتر با تأکید بر مشارکت محلی در پروژه‌های پایدار است. روش‌های تدریس در چین سنتی‌تر با تأکید بر محتوای نظری و آزمون‌محور و در مالزی روش‌های فعالیت‌محور و مشارکتی با تأکید بر حل مسئله و تفکر انتقادی برنامه‌ریزی شده است. شیوه ارزیابی در چین بیشتر مبتنی بر آزمون‌های استاندارد و در مالزی به صورت ترکیبی است. شباهت ها بیشتر در اهداف برنامة درسی و تفاوت‌ها بیشتردر اجرا، محتوا، روش‌های تدریس و شیوه‌های ارزشیابی دیده می‌شود. از آنجایی که برنامه درسی شیمی در کشورهای در حال رشد نیازمند بازنگری اساسی با محوریت توسعه پایدار است. این مطالعه با بررسی تطبیقی تجربیات چین (برنامه‌ریزی متمرکز و کلان‌نگر) و مالزی (روش‌های فعالیت‌محور و مشارکتی)، پیشنهادهایی عینی برای بهبود آموزش شیمی ارائه می‌دهد. This research emphasizes the importance of sustainable development for the future of the country and the role of chemistry education in it, aiming at a "comparative study of the chemistry curriculum in China and Malaysia with a focus on sustainable development." The research method was qualitative-comparative, with data collection being documentary and analysis following a comparative model. The results indicate similarities and differences between the objectives, content, teaching methods, and assessment approaches in the two countries. Both countries have incorporated concepts related to sustainable development (such as climate change, renewable energy, and waste management) into their chemistry curricula, emphasizing laboratory activities and student projects for a better understanding of environmental issues. They also linked chemistry education with other sciences (such as biology and physics) as well as socio-economic issues. However, the curriculum structure in China is centralized and integrated, while in Malaysia it is more flexible, emphasizing local participation in sustainable projects. Teaching methods in China are more traditional, focusing on theoretical content and exam-oriented approaches, whereas Malaysia employs activity-based and participatory methods with an emphasis on problem-solving and critical thinking. Assessment methods in China are primarily based on standardized tests, while in Malaysia they are mixed. Similarities are more apparent in the curriculum objectives, while differences are primarily seen in implementation, content, teaching methods, and assessment approaches. Given that the chemistry curriculum in developing countries requires fundamental revision centered on sustainable development, this study provides concrete suggestions for improving chemistry education by examining the comparative experiences of China (centralized and holistic planning) and Malaysia (activity-based and participatory methods).