هدف پژوهش ، شناسائی موانع بین المللی شدن نظام آموزش عالی ایران با استفاده از روش کیفی فراترکیب است. بدین منظور برای جمع‌آوری داده‌ها از روش اسنادی و تحلیل سیستماتیک بر اساس رویکرد اشتراوس و کوربین استفاده شد. برای اطمینان از روایی و پایایی داده‌ها، پژوهشگران از ابزار ضروری گلین و از نظر متخصصان این حوزه سود جستند. در مجموع از طریق یک صد و هشتاد و چهار کد، چهارده جزء و دو بعد شناسایی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که موانع بین‌المللی‌ شدن نظام آموزش عالی ایران شامل بعد داخلی و مؤلفه‌های مرتبط با آن همچون موانع مرتبط به سیاست، زبان انگلیسی، منابع (مالی، انسانی و تجهیزات)، مدیریت،  برنامه درسی، فناوری، و قانونی در نظام آموزشی است. بعد خارجی شامل موانعی مانند نظام مدیریت کلان، فرهنگی، قانونی، اقتصادی، سیاسی و بین‌المللی می گردد. بر اساس یافته‌ها، به برنامه‌ریزان نظام‌ آموزش عالی در کشورهای در حال توسعه پیشنهاد می گردد برای بین‌المللی شدن نظام آموزش عالی کشور خود ، در گام نخست بر اقدامات و راهبردهای لازم برای رفع موانع داخلی تمرکز نمایند. در غیر این صورت،اگر تلاشها و اقدامات آنان صرفاً معطوف بر رفع موانع خارجی باشد ، به احتمال زیاد  دستیابی به هدف بین المللی شدن آموزش عالی با شکست مواجه خواهد شد.