پژوهش حاضر با هدف مقایسه رویکردهای آموزش ضمن خدمت معلمان در کشورهای منتخب شامل ژاپن , فنلاند , بریتانیا و ایران انجام شده‌است . این پژوهش با استفاده از روش کیفی تطبیقی مبتنی بر رویکرد بردی و با انتخاب کشورها از طریق راهبرد " نظام‌های اجتماعی متفاوت , پیامدهای آموزشی متفاوت" صورت پذیرفت . برای افزایش روایی و پایایی داده‌ها از روش‌های بررسی همتای و خود - مروری محقق اصلی استفاده شد . اولین یافته نشان می‌دهد که ژاپن , فنلاند و بریتانیا با موفقیت فن‌آوری‌های نوآورانه , برنامه‌های آموزشی عملی و مشارکتی , و ارزیابی‌های مبتنی بر بازخورد را پیاده‌سازی کرده‌اند . در مقابل , نظام آموزش ضمن خدمت ایران بیشتر به رویکردهای نظری و سنتی متکی است . شواهد تحقیق و تحلیل متخصصان ضرورت بازنگری برنامه‌های درسی , تلفیق فن‌آوری‌های نوین و افزایش مشارکت معلمان در طراحی درس را برجسته می‌کند . دومین یافته نشان می‌دهد که ژاپن و فنلاند بر یادگیری تجربی و پژوهشی تاکید دارند , در حالی که بریتانیا بر استانداردسازی حرفه‌ای و توسعه مهارت مدیریتی تمرکز دارد , در حالی که نظام آموزشی ایران عمدتا بر انگیزه‌های مالی در آموزش ضمن خدمت معلم تاکید دارد . در نتیجه افزایش اثربخشی آموزش ضمن خدمت معلمان در ایران نیازمند تغییر از رویکردهای نظری به عملی , تقویت مشارکت معلمان در طراحی محتوا , استفاده از فن‌آوری‌های نوین آموزشی و اجرای ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد است . الگوبرداری تطبیقی از کشورهای موفق می‌تواند باعث توسعه سیاست‌های موثر و ادراکی انطباق یافته گردد.