Document Type : Original Article
Subjects
Article Title Persian
Authors Persian
چکیده
در دهههای اخیر، ارزشیابی تدریس به یکی از ابزارهای کلیدی در نظامهای آموزش عالی تبدیل شده و بهصورت فزایندهای استفاده میشود. در بسیاری از دانشگاهها، ارزشیابیهای دانشجویان از استادان بر اساس یک فرم نظرسنجی انجام میشود که آیتمهای آن مطابق با شاخصهای تدریس اثربخش و شایستگیهای عمومی حرفهی تدریس طراحی میشوند. بررسی ابزارهای ارزشیابی نشان میدهد که این فرمها از نظر معیارها و حوزه-های مورد سنجش، همگرایی قابل توجهی دارند. با اینحال، یکی از خلأهای مهم پژوهشی در این حوزه، مسئلهی طول بهینهی فرمهای ارزشیابی است. پژوهش حاضر با بهرهگیری از مجموعه دادهای گسترده شامل حدود ۲۷۰۰۰ پرسشنامه ارزشیابی دانشجویی، میکوشد با استفاده از روشهای آماری پیشرفته، از جمله تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی، به تعیین تعداد بهینهی گویهها در فرمهای ارزشیابی بپردازد. بر این اساس، پنج فرم کوتاه طراحی شده است. نتایج تحلیلهای آماری، از جمله رگرسیون خطی و آزمون میانگینها، نشان میدهد که دو نمونه از این فرمهای کوتاه، قادرند برآورد مطلوبی از معدل کلی اساتید ارائه دهند که از نظر آماری با نتایج حاصل از فرمهای بلندتر تفاوت معناداری ندارند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که فرم-های ارزشیابی تدریس با ساختاری کوتاه شده، متشکل از چهار تا پنج گویهی معتبر و دقیق، میتوانند ضمن حفظ اعتبار و علمی و آماری، مشارکت و توجه دانشجویان را افزایش داده و ویژگیهای روانسنجی ابزار را بهبود بخشند. در نتیجه، این فرمها میتوانند به ارتقاء اعتبار و پایایی ارزشیابی عملکرد آموزشی اعضای هیئت علمی منجر شوند.
واژگان کلیدی: آموزش عالی؛ ارزشیابی اساتید؛ ارزشیابی تدریس؛ ارزشیابی دانشجویان؛ طول فرم ارزشیابی.
Keywords Persian