پژوهش حاضر در راستای اهمیت توسعه پایدار و نقش آموزش شیمی در آینده کشور با هدف "مطالعه تطبیقی برنامه درسی شیمی چین و مالزی با تاکید بر توسعه پایدار" انجام شده است. روش پژوهش کیفی- تطبیقی و جمع آوری داده،ها اسنادی و تحلیل آن الگوی بردی بود. نتایج بیانگر شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین اهداف، محتوا، روش‌های تدریس و شیوه ارزشیابی بین دو کشور بود. هر دو کشور مفاهیم مرتبط با توسعه پایدار (مانند تغییرات اقلیمی، انرژی‌های تجدیدپذیر و مدیریت پسماند) را در برنامه درسی شیمی گنجانده‌اند و بر فعالیت‌های آزمایشگاهی و پروژه‌های دانش‌آموزی برای درک بهتر مسائل زیست‌محیطی تأکید و آموزش شیمی را با سایر علوم (مانند زیست‌شناسی و فیزیک) و همچنین با مسائل اجتماعی- اقتصادی تلفیق کرده اند. اما ساختار برنامه درسی در چین متمرکز و یکپارچه و در مالزی انعطاف‌پذیرتر با تأکید بر مشارکت محلی در پروژه‌های پایدار است. روش‌های تدریس در چین سنتی‌تر با تأکید بر محتوای نظری و آزمون‌محور و در مالزی روش‌های فعالیت‌محور و مشارکتی با تأکید بر حل مسئله و تفکر انتقادی برنامه‌ریزی شده است. شیوه ارزیابی در چین بیشتر مبتنی بر آزمون‌های استاندارد و در مالزی به صورت ترکیبی است. شباهت ها بیشتر در اهداف برنامة درسی و تفاوت‌ها بیشتردر اجرا، محتوا، روش‌های تدریس و شیوه‌های ارزشیابی دیده می‌شود. از آنجایی که برنامه درسی شیمی در کشورهای در حال رشد نیازمند بازنگری اساسی با محوریت توسعه پایدار است. این مطالعه با بررسی تطبیقی تجربیات چین (برنامه‌ریزی متمرکز و کلان‌نگر) و مالزی (روش‌های فعالیت‌محور و مشارکتی)، پیشنهادهایی عینی برای بهبود آموزش شیمی ارائه می‌دهد.